Мең дә бер кисә

97гәр берәй бур төшһә, торба күк күкрәгән тауыш сығарыр. Бур йөрөгәнен белеп, уны шунда уҡ тоторҙар.Ә өсөнсө аҡыл эйәһе:— Эй хаким! Минең атым менән сағыштырғанда, уларҙың бүләктәре һуҡыр бер тин тормай! Һауала осҡан атты күргәнең бармы, батшам? — тигән.— Юҡ, — тигән батша. — Оса торған ат булмай.— Минең атымды бүләк итеп ал. Ҡайҙа теләйһең, шунда осоп барып етерһең.Шунан инде өс аҡыл эйәһе лә батшаға баш эйгәндәр:— Эй батшабыҙ, ошо мөғжизәле нәмәләребеҙ өсөн беҙҙе лә бүләкләһәң ине.— Уларҙың файҙалымы-юҡмы икәнен белмәй тороп, бү ләк-ләмәйем, — тигән батша. Шунан ул тауисты алдына ултыртыр-ға ҡу ша. Бер сәғәт үткәс, тауис, ҡанаттарын ҡағып, ҡысҡырып ебәрә. Шунан инде батша торбаны ҡала ҡапҡаһы эргәһенә ҡуйыр-ға һәм ҡапҡа аша берәй бурҙы үткәреп ебәрергә бойора. Бур ҡапҡанан үтеү менән, торба күк күкрәгәндәй тауыш сыға ра. Ҡо то алынған бур ергә ҡолай. Батша ике аҡыл эйәһен дә мул итеп бүләкләй.— Эй батшам, мине лә, теге икәүҙе бүләкләгән шикелле, бү-ләк ләһәң ине, — тигән, ти, өсөнсө аҡыл эйәһе. — Иң башта атыңды һынап ҡарарға кәрәк, — тип яуаплаған батша.Тап ошо мәлдә уларҙың эргәһенә батша улы Хәсән килеп баҫҡан.— Был атты миңә һынап ҡарарға рөхсәт итһәң ине, — ти-гән ул.— Әйҙә, ундай теләгең булғас, — тигән батша.Батша улы атҡа атлана, тегенең бөйөрөнә үксәһе менән ти-бә, тик ат урынынан да ҡыбырламай.— Әллә нәмә тип маҡтаған булһаң да, атың хатта ҡы быр-ламаны ла! — тип ҡысҡыра Хәсән. Шул саҡ аҡыл эйәһе үҫмерҙең янына килә һәм аттың уң янбашындағы бер шөрөпкә күрһәтә: